środa, 31 sierpnia 2011

Na Kanu po Rzece French River (zatoka Wolseley Bay) oraz w Parku Killarney, Ontario, 21-29 Sierpień 2011 roku

Blog in English/blog po angielsku: http://ontario-nature.blogspot.com/2011/08/wosley-bay-and-killarney.html

More photos:
http://www.flickr.com/photos/jack_1962/sets/72157627955123754/

W ciągu ostatnich 4 lat odwiedziłem rzekę French River wiele razy. Ponieważ jest to stosunkowo długa rzeka, składająca się z licznych zatok, odnóg i półwyspów, usiana mnóstwem skalistych wysepek i skał, trzeba by było pewnie poświęcić miesiące, aby ją cała nie tylko opłynąć, ale szczególnie DOŚWIADCZYĆ jej nieporównywalne piękna. Dlatego też za każdym razem staram się podróżować po różnych jej częściach (proszę zobaczyć moje poprzednie blogi). Tym razem wybrałem się na część French River zwaną „Wolseley Bay”, Zatoką Wolseley.

21 Sierpnia 2011 r., Niedziela

Canoeing on the French River (Wolseley Bay), Ontario, August, 2011

Nasze wyjazdy w okolice rzeki French River stały się praktycznie rutyną: przyjemna jazda samochodem 300 km. na północ po autostradzie nr 400, wizyta de rigueur w restauracji Hungry Bear na lunch, a następnie krótka jazda do miasteczka Noelville, gdzie większość mieszkańców mówi po francusku, choć mają czasem problemy ze zrozumieniem francuskojęzycznych mieszkańców z Quebec. Po zrobieniu jeszcze kilku zakupów w Noelville, pojechaliśmy do ośrodka Wolseley Bay Lodge, znajdującego się na końcu drogi nr 528, załadowaliśmy kanu, zaparkowaliśmy samochód w ośrodku za $6.00 na dzień i zaczęliśmy płynąć w kierunku południowo-wschodnim.

Canoeing on the French River (Wolseley Bay), Ontario, August, 2011

Mijaliśmy wiele domków letniskowych i kilka większych ośrodków, w szczególności ośrodek Totem Lodge, przed ktorym stał kolorowy indiański Totem. Pogoda była idealna i spokojnie wiosłując, dotarliśmy do North Channel, Północnego Kanału, będącego popularnym szlakiem wodnym dla tych wodniaków opływających Eighteen Mile Island (Wyspę Osiemnastu Mili).

Canoeing on the French River (Wolseley Bay), Ontario, August, 2011

Większość otaczających nas terenów należała do parku, ale od czasu do czasu pojawiały się prywatne domki letniskowe, nawet niektóre wyspy w połowie należały do parku, a połowa stanowiła prywatną własność. Trzy miejsca biwakowe znajdowały się w pobliżu—jedno na brzegu ogromnej wyspy Eighteen Mile Island (nr 323), drugie na pobliskiej małej wysepce (nr 322), wyglądające całkiem atrakcyjnie, a trzecie (nr 321) znajdowało się na północnym krańcu trochę większej wyspy. To ostatnie od razu się nam spodobało i postanowiliśmy na nim robić biwak! Wyspa, na którym znajdowało się to miejsce, miała kształt bumerangu, była skalista i gęsto zalesiona. Biwak znajdował się na rozległej, mniej-więcej płaskiej skale, a dalej wyrastała dość spora masywna formacja skalna, na której w jednym miejscu było coś w rodzaju sceny, idealnej dla improwizowanych spektakli biwakowych! Ognisko było koło pionowej ściany tej masywnej skały.

Canoeing on the French River (Wolseley Bay), Ontario, August, 2011

Do tego była typowa ławka/stół oraz kilkanaście metrów w lesie prymitywna latryna. Z naszego miejsca nie widzieliśmy żadnych pól biwakowych; udawszy się ok. 200 m. do lasu, przynieśliśmy bardzo dużo drzewa. Gdy już rozbiliśmy namiot, dwóch kanuistów przepłynęło koło naszego miejsca i pewnie planowali na nim się zatrzymać—cóż, byliśmy pierwsi!--ale na szczęście dookoła było wiele wolnych miejsc. Jeszcze za dnia oczyściłem szczupaka, którego udało mi się złapać parę godzin wcześniej i rozpaliwszy ognisko, zjedliśmy go na kolację.

22 Sierpnia 2011 r., Poniedziałek

Canoeing on the French River (Wolseley Bay), Ontario, August, 2011

Wstaliśmy o godzinie 11 rano. Zazwyczaj mam w namiocie radio i po przebudzeniu włączam je, aby posłuchać wiadomości. Tym razem usłyszałem bardzo wstrząsającą wiadomość—okazało się, ze Jack Layton, przywódca NDP (Partia Nowo-demokratyczna), który w maju 2011 r. w wyborach federalnych w Kanadzie doprowadził tą partię do bezprecedensowego zwycięstwa i stał się automatycznie liderem opozycji, zmarł dzisiaj o godzinie 5 rano. Nie tak dawno udało mu się pokonać raka prostaty, później przeszedł operację biodra i podczas kampanii wyborczej chodził jeszcze o lasce, która zresztą stała się jednym z symboli jego zwycięstwa i nią tryumfalnie wymachiwał po swym zwycięstwie wyborczym. Niecały miesiąc temu Jack Layton pojawił się w telewizji, wyglądał bardzo mizernie i nawet miał problemy z mówieniem. Wtedy to publicznie ogłosił, że właśnie zdiagnozowano u niego nowy rodzaj raka i dlatego tymczasowo ustępuje z pozycji przywódcy tejże partii. Miał zaledwie 61 lat i był w pierwszorzędnej formie. Chociaż nigdy nie byłem zwolennikiem jego lewicowej partii (NDP) i jej socjalistycznej ideologii, to jak większość Kanadyjczyków, lubiłem go i byłem zaszokowany jego przedwczesną śmiercią. Również podano, że rebelianci w Libii zajęli stolicę Trypolis i teraz szukają Kadafiego.

Canoeing on the French River (Wolseley Bay), Ontario, August, 2011

Dzień był wietrzny i pochmurny, a temperatura nie przekroczyła +21C. Poszliśmy do lasu—było w nim dużo drzewa na ognisko. Wyspa w środku była niezwykle malownicza—skały, wiele powalonych przez burze drzew. Wieczorem powiosłowaliśmy do Little Pine Rapids (Bystrzyny Małej Sosny), położonych pomiędzy wyspami Eighteen Mile Island i Commanda Island. Te bystrzyny stanowiły ujście jednego z licznych kanałów rzeki French River, Main Channel (Głównego Kanału), okrążającego wyspę Eighteen Mile Island od południa i w końcu łącząc się z North Channel (Północnym Kanałem).

Canoeing on the French River (Wolseley Bay), Ontario, August, 2011

Vis-à-vis bystrzyn znadowała się Lochaven Wilderness Lodge. Słyszeliśmy muzykę, jaka dochodziła z tego ośrodka. Po zwiedzeniu bystrzyn, dopłynęliśmy do przystani i Catherine poszła do normalnego, stacjonarnego telefonu, aby z niego zadzwonić, jako że zasięg telefonów komórkowych był bardzo zawodny i praktycznie nie można było na liczyć na telefon komórkowy. Porozmawialiśmy też z miłym młodym facetem, którego rodzina była najprawdopodobniej właścicielami tego ośrodka przez ostatnie dziesiątki lat.

Canoeing on the French River (Wolseley Bay), Ontario, August, 2011

Już było ciemno, gdy zaczęliśmy wiosłować z powrotem do naszego miejsca, nie mieliśmy problemów ze znalezieniem drogi, poza tym zostawiliśmy na biwaku migające światło przytwierdzone do drzewa, które pomogło nam zlokalizować nasz biwak. Wkrótce zaczął padać deszcz; rozkładając plandekę, gałęzie i kamienie, Catherine zbudowała bardzo przyzwoite schronienie—którego zresztą nie potrzebowaliśmy używać tej nocy, bo wkrótce przestało padać. Pomimo moich starań, nie złapałem ani jednej ryby, toteż na kolację mieliśmy pieczone kury.

23 Sierpnia 2011, Wtorek

Canoeing on the French River (Wolseley Bay), Ontario, August, 2011

Słonecznie, ale wietrznie—nasze plany dotarcia do zapory wodnej Chaudiere Dam (oraz drugiego końca Portażu Chaudiere Portage—tak, tego samego portażu, do którego dopłynęliśmy podczas naszej podróży na rzece French River „Dokis” w lipcu 2011 r.) okazały się nie do zrealizowania. Dopiero wieczorem zaryzykowaliśmy trochę popływać; skierowaliśmy się na wschód i płynąc z wiatrem, dotarliśmy do biwaku nr 316 na wyspie, ale było zbyt wietrznie, aby płynąć dalej, więc okrążywszy wyspę, zaczęliśmy płynąć z powrotem w kierunku naszego miejsca, tym razem pod wiatr.

Canoeing on the French River (Wolseley Bay), Ontario, August, 2011

Okazało się to dość uciążliwe, pomimo wiosłowania non-stop ledwie się czasami poruszaliśmy naprzód i wreszcie dotarliśmy do celu. Szybko rozpaliłem ognisko—zbudowane przez Catherine 'schronienie' bardzo się przydało, bo zaczęło padać i nawet pojawiły się błyskawice, a my mogliśmy cały czas siedzieć przy ognisku.

24 Sierpnia 2011 r., Środa

Canoeing on the French River (Wolseley Bay), Ontario, August, 2011

Prognoza pogody była zła i rzeczywiście, było wietrznie, chłodno i powstały spore fale, a do tego jeszcze mieliśmy burzę z piorunami. Pomimo tej pogody, kilka kanu przepłynęły koło naszego miejsca i zatrzymały się na przeciwnym krańcu rozlewiska, w okolicy biwaków nr. 313 i 314. Gdy włączyliśmy radio, okazało się, że zostało wydanych wiele ostrzeżeń pogodowych dla terenów, na których się znajdowaliśmy, ostrzegano nawet przed trąbami powietrznymi i białymi szkwałami. Nigdzie nie wypłynęliśmy i cały czas siedzieliśmy pod plandeką—chociaż Catherine namawiała mnie do wypłynięcia—nasz szczęście gdy już mieliśmy wchodzić do kanu, nadeszły czarne chmury i bardzo się rozpadało, tak więc szybko porzuciliśmy te plany.

25 Sierpnia 2011 r., Czwartek

Canoeing on the French River (Wolseley Bay), Ontario, August, 2011

Nasz ostatni dzień na rzece French River... spakowaliśmy się i popłynęliśmy do Wolseley Lodge, gdzie zaparkowaliśmy samochód. Byliśmy trochę rozczarowani tą wyprawą, bo w wyniku niepomyślnej pogody nie zrobiliśmy nawet 3/4 tego, co planowaliśmy... ale zawsze można to odrobić w przyszłym roku! Zjedliśmy świetny lunch, siedząc na tarasie Wolseley Lodge, z której rozciągał się przepiękny widok na zatokę. W restauracji było dużo zdjęć, pokazujących gości, którzy złapali OGROMNE muskie i szczupaki, ale z własnego doświadczenia i wielu rozmów przeprowadzonych z doświadczonymi wędkarzami w ostatnich latach jestem pewien, że coraz trudniej jest złapać ryby—jakby nie było, godzinami ciągnąłem za sobą błystkę, jak też spędziłem wiele czasu na zarzucanie wędki i w większości przypadków nie udało mi się złowić nawet JEDNEJ ryby, nadającej się do zjedzenia. Mało tego—gdy rozmawiałem z bardzo doświadczonymi wędkarzami posiadającymi od 10 do 20 wędek, 'fish finders', łodzie motorowe z silnikami do 250 hp i pytałem ich, czy coś złapali, jakże często okazywało się, że albo nic, albo jedną lub dwie ryby!

Canoeing on the French River (Wolseley Bay), Ontario, August, 2011

Po lunchu zatrzymaliśmy się w Noelville, poszliśmy do sklepu LCBO, w supermarkecie kupiliśmy żywność na następną część naszej podróży, a także odwiedziliśmy mały sklepik dolarowy obok sklepu z piwem (The Beer Store), gdzie kupiłem całkiem dobre chodaki, które non-stop noszę, będąc w kanu. Zapytaliśmy się sprzedawczyni, gdzie można nabrać wody pitnej—powiedziała, że woda w tym mieście nie jest dobra, ale na szczęście ona ma w swoim domu doskonałą (z głęboko wykopanej studni) i poradziła nam, aby udać się do jej domu i nabrać wody z węża ogrodowego. Pomimo że miasteczko jest nieduże, mieliśmy kłopoty ze znalezieniem jej domu, ale jego mili mieszkańcy szybko nas tam doprowadzili, a przy okazji udzielili trochę ciekawych informacji o tym mieście.

Canoeing on  in Killarney Park (Bell Lake), Ontario, August, 2011

Opuściwszy Noelville, pojechaliśmy do parku Killarney, w biurze parku odebraliśmy pozwolenia (szkoda, że nie można ich drukować w domu on-line), kupiliśmy mapę parku i pojechaliśmy drogą Bell Lake Road (9 km) do jeziora Bell Lake, gdzie rozładowaliśmy i zaparkowaliśmy samochód. Niestety, ale od parkingu do jeziora prowadził stu-metrowy 'portaż', nie zaznaczony zresztą na mapie, ale na szczęście udało się nam wodować kanu z prywatnego terenu należącego do ośrodka Blue Mountain Lodge i w ten sposób uniknąć tego irytującego portażu. Na jeziorze znajdowało się około 10 miejsc biwakowych i mogliśmy zająć jakiekolwiek z nich, jeżeli oczywiście było wolne. Robiło się późno i nie mieliśmy za dużo czasu aby być za bardzo wybrednym, toteż płynęliśmy w kierunku północnym jeziora i staraliśmy się dojrzeć jakieś wolne miejsce.

Canoeing in Killarney Park (Bell Lake), Ontario, August, 2011

Widzieliśmy biwaki na zachodnim i wschodnim brzegu, ale wszystkie były zajęte. Wreszcie dotarliśmy do małej zatoki—jedno miejsce było na jej początku (nr 86), całkiem przyjemne, ale już było tam kilka osób; następne w środku zatoczki (nr 87) było wolne, ale dość ciemne, bo wychodziło na wschód. Popłynęliśmy do następnego miejsca nr 88—znajdowało się na skalistym wzgórzu, w pobliżu była malutka zatoczka z wąską, piaszczystą plażą i rozciągał się z niego widok na całe jezioro.

Canoeing in Killarney Park (Bell Lake), Ontario, August, 2011

Wiedzieliśmy, że będziemy musieli wnosić nasze rzeczy po tej stromej ścianie skalnej... ale poza tym miejsce było wymarzone i postanowiliśmy na nim się rozbić. Koło nas było miejsce nr 89, na wyspie, też świetne, ale już była tam rodzina z dziećmi.

Canoeing in Killarney Park (Bell Lake), Ontario, August, 2011

Wniosłem namiot na górę i gdy zająłem się jego rozbijaniem, Catherine przyniosła resztę rzeczy na górę, a potem dopłynęła do tej piaszczystej plaży i położyła na niej kanu, odwracając go dnem do góry. Niebawem siedzieliśmy na szczycie skały, kilka metrów od namiotu, rozkoszując się pięknym widokiem na jezioro, czerwonym winem i podziwiając zachód słońca! Gdy zrobiło się ciemno, wzdłuż brzegów jeziora pojawiły się ogniska. Biwak miał też latrynę, a w lesie było dużo drzewa, tak więc przez wiele godzin siedzieliśmy przy wspaniałym ognisku.

26 Sierpnia 2011 r., Piątek

Canoeing on  in Killarney Park (Bell Lake), Ontario, August, 2011

Na nogach byliśmy już o godzinie 10 rano; pogoda była ładna, ale dość mocno wiało. Popływaliśmy, poczytaliśmy, odpoczęliśmy i o godzinie 16:00 byliśmy na wodzie. Z powodu wiatru jedynie dopłynęliśmy do miejsca biwakowego nr 86, które już było wolne. Rzeczywiście, było to bardzo fajne miejsce, z pięknym widokiem i dużą ilością drzewa. Rodzina na wyspie (nr 86) odjechała, a na jej miejsce przypłynęła inna rodzina z dzieckiem. Trochę powiosłowaliśmy po 'naszej' zatoczce i zebraliśmy drzewo, jakie znaleźliśmy na brzegu (park zachęca do zbierania drzewa z innych miejsc zamiast wokoło biwaku)--a do tego mieliśmy jeszcze na wszelki wypadek cały worek suchego drzewa, jakie przedtem kupiliśmy w parku. Wpłynęliśmy w bardzo wąski przesmyk z tyło miejsca nr 87, Catherine wyszła z łodzi i przyniosła sporo drzewa.

Canoeing in Killarney Park (Bell Lake), Ontario, August, 2011

Przed godziną 18:00 byliśmy z powrotem na naszym miejscu, rozładowaliśmy kanu, a następnie usiedliśmy na skale i delektując się czerwonym winem, patrzyliśmy na zachodzące słońce. Włączyłem radio—wieczorne wiadomości bardzo dużo miejsca poświęciły zmarłemu Jack Layton, jak też wydarzeniom w Libii. Gdy się zrobiło ciemno, rozpaliliśmy ognisko i przy mocnym świetle mojej latarki spędziłem parę godzin na czytaniu magazynów „The Economist”--uważam, że jest to jeden z najlepszych magazynów, jakie kiedykolwiek czytałem!

27 Sierpień 2011 r., Sobota

Canoeing on  in Killarney Park (Bell Lake & Balsam Lake), Ontario, August, 2011

Ponieważ było słonecznie i bezwietrznie, rano powiosłowaliśmy do jeziora Balsam Lake—gdzie byliśmy na kanu po raz pierwszy w sierpniu 2008 r. Pomiędzy jeziorami Bell i Balsam znajduje się dość pokaźna tama bobrów i przez to trzeba odbyć trzydziestometrowy portaż. Przez wiele lat istniał tam 'słynny' „Lake Bell Tramway”, sponsorowany przez ośrodek Blue Mountain Lodge i składający się z wózka na kółkach poruszającego się na wbudowanych szynach.

Canoeing in Killarney Park (Bell Lake), Ontario, August, 2011

Można było na nim nawet przewieźć motorówkę—z powodzeniem w taki sposób przewieźliśmy na nim kanu w 2008 roku. Niestety, od jakiegoś czasu wózek zniknął, bo ośrodek nie chciał więcej być odpowiedzialny na utrzymywanie tego portażu. Na szczęście Catherine bez problemu przeniosła kanu i po kilkunastu minutach byliśmy na jeziorze Balsam Lake.

Canoeing in Killarney Park (Bell Lake), Ontario, August, 2011

Większość pól biwakowych na jeziorze Balsam Lake było zajęte—nic dziwnego, jezioro było naprawdę urocze, znajdowało się na nim wiele żeremi bobrów, bagna, moczary, fantastycznie powyginane i wystające z wody stare korzenie, a na powierzchni było masę liści lili wodnych. Fajnie się nam wiosłowało, ale po dotarciu do miejsc nr 117 i 118 zawróciliśmy.

Canoeing in Killarney Park (Bell Lake), Ontario, August, 2011

Gdy przepływaliśmy koło miejsca nr 116, zauważyliśmy na brzegu małego czarnego niedźwiadka, który jednak musiał być bardzo wstydliwy, bo szybko uciekł do lasu, nie chcąc pozować do zdjęć. Na portażu w Bell Lake natknęliśmy się na grupę dziewcząt, które wyruszały na obóz organizowany przez Fundację Tim Horton's (niezwykle popularne w Kanadzie kawiarnie). Bez pytania dziewczyny pomogły nam przenieść kanu i nasze rzeczy—dziękuje! Catherine była zaskoczona, że one miały tak mało bagaży (w porównaniu do tego, co my ze sobą wozimy)--okazało się, że używały głównie wysuszone jedzenie (dehydrated food). Przy okazji pokazałem im na mapie, które pola biwakowe na jeziorze były wolne.

Canoeing in Killarney Park (Bell Lake), Ontario, August, 2011

Przybyliśmy do naszego miejsca przed zachodem słońca i raz jeszcze mogliśmy się tym widokiem rozkoszować—a tak wiele ludzi nawet nie dostrzega piękna tego zjawiska. Zamieniliśmy też parę słów z rodziną biwakującą na pobliskiej wyspie (nr 89), która poszła dzisiaj na wycieczkę i też widziała niedźwiedzia. Rozpaliłem ognisko, przeczytałem następny numer magazynu „The Economist” (świetny!) i wysłuchałem wiadomości—rano dużo stacji telewizyjnych i radiowych nadawało na żywo sprawozdanie z pogrzebu Jack Layton i mogliśmy teraz posłuchać fragmentów. Chociaż pogrzeb odbył się w dużej Sali koncertowej torontońskiego „Roy Thomson Hall”, nie mogła ona pomieścić wszystkich żałobników. Zanim Jack Layton został posłem w Ottawie, przez wiele lat pełnił on funkcję radnego w Toronto i z tym miastem był zawsze związany—zresztą radną torontońską była i jego żona, Olivia Chow (z pochodzenia Chinka), która też została posełką w Ottawie (i jest nią do dzisiaj), tak więc oboje zasiadali w Parlamencie i była to pierwsza w historii tego rodzaju para małżeńska.

28 Sierpień 2011 r., Niedziela

Canoeing in the Killarney Channel, Ontario, August, 2011

Wstaliśmy o godzinie 11 rano i niezwłocznie popłynęliśmy w kierunku parkingu, gdzie zostawiłem samochód. Płynąc koło miejsca nr 86, zobaczyliśmy płynącą rodzinę (2 kanu i jeden kajak), zapytali się nas, czy miejsce nr 88, tzn. nasze, jest wolne. Powiedzieliśmy im, że to i następne są zajęte, ale wskazałem na miejsce nr 86, około 100 metrów od miejsca, w którym byliśmy (które to oni właśnie minęli)--że jest wolne i bardzo fajne. Widocznie nie mieli mapy i nie dostrzegli małego znaku, znaczącego miejsca biwakowe. Wiosłowaliśmy dalej—stawało się coraz wietrzniej i gdy się zbliżaliśmy do celu, zaczęliśmy mieć problemy z wiatrem i falami, a przecież płynęliśmy z wiatrem, osiągając szybkość do 9 km/h. Na brzegu stało kilka osób, zamierzających rozpocząć wycieczki na kanu; niepewnie spoglądając na silny wiatr i coraz większe fale, zastanawiając się, czy wypłynąć, czy też może przeczekać. Catherine, która już świetnie opanowała sztukę portażu, szybko przeniosła kanu do samochodu i założyła na dach—a następnie pojechaliśmy do miasteczka Killarney.

Canoeing in Killarney Park (Bell Lake), Ontario, August, 2011

Pierwsze kroki skierowaliśmy do restauracji rybnej Herbert's Fisheries i kupiliśmy doskonałe frytki, a następnie zimne piwo w sąsiadującym sklepie LCBO i siedząc na ławce na doku tego sklepu (bo wiele klientów przybywa do niego drogą wodną), delektowaliśmy się frytkami i piwem. Potem pojechaliśmy do małego parku (Nancy Pitfield Memorial Park) gdzie wyładowaliśmy kanu, położyliśmy go na wodę, włożyliśmy do niego nasze rzeczy, porozmawialiśmy trochę z grupą kajakarzy z klubu kajakowego w Sudbury (którzy ostrzegli nas przed dość wzburzonymi wodami poza kanałem), zaparkowaliśmy samochód i zaczęliśmy wiosłować po kanale Killarney Channel.

Canoeing in Killarney Park (Bell Lake), Ontario, August, 2011

Kanał ten, naturalnie utworzony pomiędzy miasteczkiem Killarney i wyspą George Island, przez wieki był używany przez Indian i białych odkrywców i handlarzy, dając im schronienie przed burzą i tworząc świetną drogę do płynięcia w dalsze części zatoki Georgian Bay (więcej na temat tego kanału i Killarney jest w moim blogu, http://ontario-nature-polish.blogspot.com/2010/08/in-polish-dziewiec-dni-na-kanu-dookoa.html ). Dość mocno wiało, ale na kanale było spokojnie i chronił on nas od wiatru. Płynąc w kierunku południowo-wschodnim, niebawem opuściliśmy kanał, skierowaliśmy się ku latarni morskiej i znaleźliśmy się na bardziej otwartych wodach zatoki Georgian Bay. Fale nagle stały się wysokie i musieliśmy wiosłować bardzo ostrożnie, aby utrzymywać kanu we właściwej pozycji. Gdy dość duża łódź motorowa wpływała niedaleko nas do kanału, mało brakowało, aby utworzone przez nią fale przewróciły nasze kanu.

Canoeing in Killarney Park (Bell Lake), Ontario, August, 2011

Z daleka dostrzegliśmy kilka znajomo-wyglądających wysp—oczywiście, były to wyspy Fox Islands, na których biwakowaliśmy miesiąc temu; szczególnie widoczna była okrągła i pagórkowata wyspa Centre Fox Island. Niektórzy wodniacy wyruszają na wyspy Fox z Killarney, ale wymaga to świetnej pogody, bo trzeba płynąć wiele kilometrów po otwartych wodach, co w przypadku wiatru może źle się zakończyć. Dopłynęliśmy do latarni morskiej, obecnie zautomatyzowanej, położonej na niezwykle ciekawej różowawej skale (latarnię tą odwiedziliśmy w sierpniu 2008 r. z grupą MeetUp „TOADS”, później znaną jako „GET OUT”) i następnie udaliśmy się z powrotem do kanału.

Canoeing in Killarney Park (Bell Lake), Ontario, August, 2011

Mnóstwo motorówek, jachtów i żaglówek było zacumowanych wzdłuż brzegu kanału. Na wyspie St. George zobaczyliśmy grotę Matki Boskiej z Lourdes, jak też jej figurę. Dopłynęliśmy do drugiego końca kanału i gdy tylko z niego wypłynęliśmy, od razu poczuliśmy mocny wiatr i wzburzone fale.

Canoeing in Killarney Park (Bell Lake), Ontario, August, 2011

Znowu musieliśmy bardzo ostrożnie wiosłować, trzymając kanu na kursie do fal, bo inaczej mogłoby się rozhuśtać i wywrócić. Przed nami wyrastały przepiękne góry La Cloche Mountains, z charakterystycznymi białymi szczytami, wyglądającymi jakby były pokryte przez śnieg. Szybko jednak wróciliśmy z powrotem do kanału, bo przebywanie na otwartych wodach stawało się coraz bardziej ryzykowne (chociaż byliśmy zaledwie 50 m od wejścia do kanału).

Canoeing in Killarney Park (Bell Lake), Ontario, August, 2011

Catherine udała się do hotelu Sportsmann Inn, a ja obserwowałem imponujące jachty motorowe, zacumowane przed hotelem. Zastanawiałem się, ile one kosztują? Ile palą? Jak daleko mogą pływać i po jakich akwenach? Dzięki Bogu, że nie byłem właścicielem takiej łodzi! Wróciliśmy do parku, nazwanego na pamiątkę Nancy Pitfield, zarzuciliśmy kanu na samochód i byliśmy gotowi do odjazdu. W parku znajdował się spory głaz, do którego umocowana była metalowa tabliczka z następującą inskrypcją:

Canoeing in Killarney Park (Bell Lake), Ontario, August, 2011

Nancy Solomon Pitfield, 21 październik, 1885—11 sierpień, 1965. Przez prawie pół wieku, „Ciocia” Nancy Pitfield była aniołem miłosierdzia w Killarney. Tutaj urodzona, studiowała pielęgniarstwo w Winnipegu i w Montrealu, gdzie ukończyła naukę w Szpitalu Hotel Dieu. Powróciwszy to tej odosobnionej osady, poślubiła George Pitfield w 1919 r. Często musiała radzić sobie z wieloma bardzo poważnymi wypadkami i chorobami bez pomocy lekarza, a niekiedy docierać do pacjentów na rakietach śnieżnych lub psich zaprzęgach. Fachowo ustawiała zwichnięte biodra i kolana, odebrała 512 porodów, a raz nawet przeprowadziła operację wyrostka robaczkowego—i zawsze robiła to z uśmiechem na twarzy. Jej poświęcenie i miłość dla ludzi pozostanie zawsze w naszej pamięci.

Rzeczywiście, można sobie tylko wyobrazić, jak niezmiernie trudno żyło się w Killarney, które było jedynie dostępne drogą wodną, powietrzną lub w zimę drogą po lodzie. Więcej informacji na temat Killarney i jej osoby można znaleźć na stronie http://www.killarneyhistory.com/ .

Udaliśmy się jeszcze do sklepu Pitfield's, kupiliśmy kiełbaski, a w restauracji Herbert's Fisheries wędzone ryby i blok lodu i pojechaliśmy do parku Killarney, gdzie szybko się wykąpaliśmy. Wyjechaliśmy o godzinie 18:20 i udaliśmy się do parkingu nad jeziorem Bell Lake. Gdy jechaliśmy po drodze Bell Lake, zobaczyliśmy, jak pośrodku drogi stał czarny niedźwiadek i patrzył się na nas z zainteresowaniem. Chcąc zrobić mu dobre zdjęcie, powoli zacząłem jechać w jego kierunku, ale zaczął uciekać i wyglądało, jakbym go gonił samochodem, lecz wkrótce czmychnął do lasu.

Canoeing in Killarney Park (Bell Lake), Ontario, August, 2011

Już o godzinie 19:05 byliśmy na wodzie i non-stop wiosłowaliśmy, tak silnie, jak tylko mogliśmy, osiągając szybkość do 8 km/h i dopłynęliśmy do naszego miejsca w rekordowym czasie, o godzinie 18:28, wyładowaliśmy kanu, zabraliśmy piwo, weszliśmy na wzgórze i popijając zimne piwo, po raz ostatni obserwowaliśmy z tego miejsca zachód słońca. Rozmawialiśmy też z dwoma wędkarzami którzy nieopodal wędkowali z łódki; powiedzieli, że gdy to nasze miejsce jest wolne, zawsze na nim biwakują. Złapali parę okoni i twierdzili, że jest to nawet dobre jezioro do łowienia ryb. Gdy się już ściemniło, zjedliśmy kiełbaski z rożna i przez kilka godzin siedzieliśmy przy ognisku.

29 Sierpnia 2011 r., Poniedziałek

Canoeing on  in Killarney Park (Bell Lake), Ontario, August, 2011

I tak oto dobiegła do końca nasza wycieczka... rano znieśliśmy nasze rzeczy, chociaż tak naprawdę mieliśmy ochotę po prostu je zrzucić z góry, załadowaliśmy kanu i udaliśmy się w stronę parkingu. W drodze powrotnej popływaliśmy dookoła ośrodka Blue Mountain Lodge, gdzie stały całkiem ciekawe domki kempingowe. Tym razem nie mogliśmy używać prywatnego parkingu, tak więc Catherine przeniosła na plecach kanu i kilka razy musieliśmy odbyć ten portaż, przenosząc pozostałe rzeczy. Chociaż ten portaż jest bardzo krótki i łatwy, dobrze nas zmęczył, bo nie byliśmy przygotowani na takie przenoszenie (ci, co zamierzają dokonywać portaży, zwykle kompletnie inaczej się pakują i często za jednym razem potrafią przenieść i kanu, i cały bagaż).

Canoeing on the French River (Wolseley Bay), Ontario, August, 2011

Potem pojechaliśmy na kolację do restauracji Hungry Bear, pochodziliśmy trochę po pobliskim sklepie Trading Post (niektóre z produktów były naprawdę oryginalne i posiadało motywy indiańskie i związane z tą okolicą) i pojechaliśmy do Toronto. Tuż za miejscowością Port Severn zatrzymaliśmy się w Waubaushene, kupiliśmy benzynę i przybyliśmy przed północą do Toronto. Ogólnie była to bardzo przyjemna wycieczka, chociaż wietrzna pogoda nie pozwoliła nam codziennie pływać na kanu.

Blog in English/blog po angielsku: http://ontario-nature.blogspot.com/2011/08/wosley-bay-and-killarney.html

More photos:
http://www.flickr.com/photos/jack_1962/sets/72157627955123754/

Na Kanu na wyspie Philip Edward Island i Fox Islands, Ontario, Lipiec-Sierpień 2011 r.

Więcej zdjęć: http://www.flickr.com/photos/jack_1962/sets/72157627665183933

Blog in English/po angielsku: http://ontario-nature.blogspot.com/2011/08/philip-edward-island-and-foxes.html




Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, Canada

Po zakończeniu naszej niezmiernie udanej ubiegłorocznej wyprawy dookoła wyspy Philip Edward Island (blog: http://ontario-nature-polish.blogspot.com/2010/08/in-polish-dziewiec-dni-na-kanu-dookoa.html ) przyrzekliśmy sobie, że niebawem tam wrócimy i popłyniemy do wysp Fox Islands, do których nie zdołaliśmy dotrzeć ostatnim razem. I oto prawie rok póżniej, 31 lipca 2011 r. jechaliśmy samochodem w kierunku Killarney, aby rozpocząć naszą podróż. Ponad 400-to kilometrowa jazda zabrała nam ponad 5 godzin; ponieważ wyjechaliśmy z Toronto bardzo wcześnie, mieliśmy dużo czasu aby podziwiać przemykające za oknami samochodu widoki i po drodze parę razy się zatrzymać. Po wstąpieniu do biura parku kupiliśmy pozwolenie na parking, a nasętpnie pojechaliśmy do miasta Killarney, odwiedziliśmy słynną restaurację “Herbert’s Fish and Chips”, kupiliśmy na spółkę jeden obiad za $14.00 i spożyliśmy go, siedząc na doku należącym do sklepu LCBO (gdzie sprzedawane są napoje alkoholowe). Pogoda była idealna i po zjedzeniu porcji ryb i wypiciu zimnego piwa, pojechaliśmy na parking nad Chikanishing Creek. Rutynowo rozpakowaliśmy samochód, położyliśmy kanu na wodzie, załadowaliśmy go do pełna naszymi rzeczami (co wzbudziło, jak zwykle, zainteresowanie ze strony przyglądających się osób) i dokładnie o godzinie 16:16:16 zaczęliśmy wiosłować na rzece Chikanishing Creek, ku otwartym wodom poteżnej zatoki Georgian Bay.

Philip Edward Island and the Foxes, ON, Day One

Gdy minęliśmy wschodni kraniec wyspy Philip Edward Island, zaczęły pojawiać się znane już nam formacje skalne—manewrowaliśmy pośród małych, skalistych wysepek, zanurzonych pod powierzchnią wody skał i wąskich przesmyków pomiędzy skałami. Planowaliśmy skręcić na południe i wiosłować w kierunku wysp Fox Islands, ale gdy tylko wyszliśmy na otwarte i wystawione na wiatr wody zatoki Georgian Bay, fale stały się stosunkowo wysokie, jako że nie byliśmy już schowani za chroniącymi nas od wiatru zatoczkami i wysepkami. W pewnym momencie fale, przelewające się przez ciąg zanurzonych raf skalnych były tak wysokie i burzliwe, że bałem się zawrócić kanu o 180 stopni i zaczęliśmy wiosłować do tyłu, aby wycofać się w bardziej spokojną okolicę. Najprawdopodobniej poradzilibyśmy sobie z nimi, ale wystarczy jedna nagła duża fala, aby wywrócić kanu. Biorąc pod uwagę, że kanu były załadowane do granic, taka wywrotka mogłaby oznaczać stratę wielu rzeczy i być może koniec naszej podróży.

Philip Edward Island and the Foxes, ON, Day One

Dlatego postanowiliśmy znaleźć jakieś przytulne miejsce na biwak i na nim przeczekać, aż pogoda się ustabilizuje—zresztą od początku braliśmy taką opcję pod uwagę. Niebawem dopłynęliśmy do dużej wyspy Solomon Island, jednej z większych w okolicy. Na jednej części wyspy już rozbiła się grupa złożona z kilku osób, ale kilkaset metrów dalej na wyspie zobaczyliśmy wyśmienite miejsce biwakowe znajdujące się na ogromnej, ‘łysej’ skale, które posiadało już zrobione z kamieni palenisko, a w pobliżu były świetne zalesione miejsca do rozbicia namiotów.

Philip Edward Island and the Foxes, ON, Day One

Jednak absolutnie najlepszą zaletą tego miejsca był wspaniały widok, jaki się z niego roztaczał—byliśmy otoczeni przez mnóstwo różowawych skał o różnorakich fantastycznych kształtach, które wyglądały szczególnie niezwykle o zachodzie słońca—nawet powiedziałem Catherinie, że czuję się niczym w raju!

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Szybko rozbiłem namiot, a Catherine przyniosła nasze rzeczy z kanu i poszliśmy pływać—woda były całkiem ciepła i płytka—a potem położyliśmy się na rogrzanych słońcem skałach. Parę razy przepływały niedaleko nas łodzie—tamtędy przechodził szlak nawigacyjny—ale poza tym mieliśmy całkowitą prywatność i nawet nie słyszeliśmy tej grupy biwakującej ponad pół kilometra od nas na drugim krańcu wyspy. Następnie wybrałem się po drzewo na ognisko, które było wszędzie—wiatry wyrwały sporo drzew z korzeniami i wystarczyło tylko przez kilkanaście minut użyć piły (niemniej jednak na wszelki wypadek kupiliśmy po drodze worek z drzewem i mieliśmy go ze sobą).

Philip Edward Island and the Foxes, ON, Day One

Z powodu wiatru nie było praktycznie żadnych komarów i wreszcie mogliśmy rozkoszować się siedzeniem przy ognisku, nie musząc co chwila odpędzać te nieprzyjemne insekty. Daleko pojawiały się pojedyńcze migające światła, białe i czerwone—niekóte pochodziły z latarni morskich (a raczej jeziorowych), inne z wież telewizyjnych. Również podziwialiśmy niebo posiane gwiazdami, sporadycznie przelatujące meteory i powoli przemierzające satelity; potem pojawiły się bardzo nikłe formacje chmur w okolicy miasta Sudbury, na tle których mogliśmy zobaczyć błyskawice, ale nie dochodziły do nas żadne odgłosy grzmotów—naprawdopodobniej dość intensywna burza szalała w tamtej okolicy. Jedzenie włożyliśmy do dużej plastikowej beczki i nawet go nie zawiesiliśmy na drzewie, ufając, że żaden niedźwiadek się nie pojawi—co okazało się prawdą, bo podczas całej wyprawy nie spotkaliśmy żadnych niedźwiedzi (są one świetnymi pływakami i bez problemu dopływają na wyspy).

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Następnego dnia (01 sierpień 2011 r., poniedziałek, Dzień Simcoe) wzmógł się bardzo wiatr i nawet nie wybraliśmy się na przejażdżkę na kanu—cały dzień czytaliśmy magazyny i książki, słuchaliśmy radia, robiliśmy zdjęcia, chodziliśmy po wyspie, pływaliśmy i chłonęliśmy otaczający nas niepowtarzalny krajobraz. Kilka razy słuchaliśmy prognozy pogody, która miała się poprawić, tak więc zdecydowaliśmy się następnego dnia wstać wcześnie rano, spakować się i udać się na wyspy Fox Islands.

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Rzeczywiście, w dniu 2 sierpnia 2011 r. byliśmy na nogach już o 5 rano i spakowani, wyruszyliśmy ku wyspom Fox Islands. Było praktycznie bezwietrznie i powoli wiosłowaliśmy wśród rozrzuconych malowniczych wysepek. Od czasu do czasu pojawiał się na brzegu samotny namiot lub kajak, ale ogólnie nie widzieliśmy dużo wodniaków, pewnie większość z nich pojechała do domu poprzedniego dnia, gdy skończył się długi weekend.

Minęliśy wyspę Martins Island, a następnie dotarliśmy do okrągłej i skalistej wyspy Centre Fox Island (na której byłoby raczej niemożliwe biwakować) i wreszcie pojawiła się wyspa Western Fox Island, stanowiąca nasz cel. Spostrzegliśmy na niej dwa oddzielne biwaki i chociaż była dopiero godzina 8 rano, już się dookoła namiotów kręcili ludzie, co oznaczałoby, że może niebawem się spakują i opuszczą wyspę.

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Powoli opłynęliśmy dookoła wyspę—miała niezwykle ciekawe formacje i kształty skalne, a kilka skalistych wysepek niedaleko od brzegu wyglądało jak małe zaokrąglone góry. Po okrążeniu wyspy zaczęliśmy rozmawiać z parą kajakarzy; powiedzieli nam, że oni, jak też ta druga grupa złożona z dwóch par, opuszczają dziś tą wyspę, tak więc postanowiliśmy poczekać na ich odjazd, a w międzyczasie zwiedzić wyspę. Nieopodal był taki mały, naturalny ‘port’ pomiędzy dwoma grzbietami skał, idealny dla kanu lub kajaka; tam też ‘zaparkowaliśmy’ kanu i wyszliśmy na ląd.

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Tu i tam było kilka zbudowanych miejsc na ognisko—z pewnością wyspa mogłaby pomieścić przynajmniej 4 oddzielne biwaki i każda grupa praktycznie miałaby kompletną prywatność (wyspa miała wymairy 500 m. x 250 m.). Dotarliśmy do północno-zachodniego wierzchołka wyspy, skąd zrobiłem dużo zdjęć—wyspy Fox Islands posiadają fantastyczne formacje skalne, wyżeźbione przez cofające się lodowce tysiące lat temu i zatrzymywałem się, aby zrobić im zdjęcia.

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Po jakimś czasie zauważyliśmy, że te dwie pary właśnie opuściły wyspę, tak więc udaliśmy się na ich miejsce biwakowe, znajdujące się na południowym wschodzie wyspy, na skalistym wzgórzu. Wpłynęliśmy do zatoki, zadokowaliśmy kanu koło skały i potem Catherina zaczęła wnosić nasze rzeczy na górę, ale natura wyrzeźbiła niemalże doskonałe stopnie w tej skale i bez problemu mogliśmy ich używać niczym schodów.

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Kanu wyciągnęliśmy z wody i oparliśmy o skałe, jak też zostawiliśmy na dole na brzegu kilka mniej potrzebnych rzeczy, ufając, że nawet w razie wiatru i fal, będą bezpieczne.

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Z naszego miejsca rozciągał się wspaniały widok na północ, wschód i południe; widzieliśmy wyspy Sly Fox Island, Center Island, Kits Islands, Wyspę Philip Edward Island, zespół trzech wyspk Hawk Island oraz wyspę Green Island, położoną tuż za wyspą Southwest Hawk.

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Z naszego miejsca udaliśmy się na zachód i wspiąwszy się na skaliste wzgórze, znaleźliśmy się na najwyższym punkcie wyspy, z którego mogliśmy również zobaczyć Killarney, zarysy największej na świecie wyspy położonej na słodkowodnym akwenie Manitulin Island, deltę rzeki French River, wyspę Scarecrow Island, dwie małe skały zwane West i East Brothers (Zachodni i Wschodni Brat), wyspy Papoose Island i Squaw Island. Było to niesamowite uczucie—byliśmy sami na wyspie, otoczenie bezkresnymi wodami zatoki Georgian Bay—w wielu miejscach horyzont zlewał się z wodą i nie było widać brzegu.

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Poprzedni biwakowicze pozostawili sporo przygotowanego na ognisko drzewa, jak też nadal mieliśmy cały worek naszego doskonałego drzewa, toteż nie musiałem się martwić o opał na tą noc. Po ustawieniu namiotu ucięliśmy sobie drzemkę. Było gorąco i wilgotno, ale znowu wzmógł się wiatr i chociaż chcieliśmy trochę popływać wieczorem na kanu, zdecydowaliśmy się jednak tego nie robić—nie chcieliśmy mieć problemów z dopłynięciem z powrotem na wyspę, co byłoby raczej niezmiernie nieprzyjemną sprawą, biorąc pod uwagę otwarte i puste otaczające nas wody. Wieczorem rozpaliłem duże ognisko; z daleka widziałem migające światło dochodzące z okolic wyspy Green Island (prawdopodobnie była to latarnia morska), raz zauważyłem daleko słaby blask ogniska, ale poza tym najprawdpodobniej w promieniu kilku kilometrów nie było nikogo innego. Prognoza pogody mówiła o wietrze 10-15 węzłów i możliwych burzach, ale ogólnie miało być OK.

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

W środę, 3 sierpnia 2011 r. rano Catherina mnie przebudziła. Było niezmiernie wietrznie i padał deszcz, a fale z dużą siłą uderzały skaliste brzegi i kamieniste wysepki, przelewając się przez nie. Pomimo lejącego deszczu i mocnego wiatru, wyszliśmy z namiotu aby sprawdzić, czy nasze kanu i inne rzeczy były OK. Chociaż fale rozbijały się gwałtownie o skały, gdzie umieściliśmy nasze kanu, przelewając się przez nie, to wyglądało, że wszystko jest w porządku. Spoglądając na pieniące się fale, z ulgą myślałem, że na szczęśnie nie jesteśmy na wodzie, bo byłoby chyba niemożliwe długo utrzymać przy takim wietrze kanu!

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011
Wiatr były tak silny, że dosłownie wpychał do środka materiał namiotowy—podobną scene pamiętam z ubiegłorocznej wyprawy na wyspę Philip Edward Island—ale żadnych szkód nie wyrządził, namiot zdał egzamin! Wtedy przypomnieliśmy sobie prognozę pogody—zacząłem znowu jej słuchać i nadal nie wspominano o tym, co się cały czas działo dookoła nas—w/g prognozy szybkość wiatru miała dochodzić tylko do 30 km/h i miały byc burze—natomiast naprawdę wiało powyżej 50 km/h, a żadej burzy, błysków czy grzmotów nie było.

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Położyliśmy się spać, ale kilka godzin później obudziły nas wołania jakiś ludzi. Wyszliśmy z namiotu—już przestało padać, ale cały czas wiał silny wiatr. Dwaj kajakarze, którzy na pobliskiej wyspie rozbili biwak, dopłynęli do naszej wyspy i właśnie po niej chodzili, gdy zauważyli, że kilka z naszych rzeczy pływa w zatoczce. Rzeczywiście, torby, krem od opalania i inne drobne rzeczy zostały zdmuchnięte ze skały do wody. Ponieważ wiatr wiał w kierunku zatoki, przynajmniej nie musieliśmy się martwić, że rzeczy te nam się zgubią—wszystko albo pływało w zatoce, albo nawet już leżało na brzegu. Podziękowaliśmy im i trochę z nimi porozmawialiśmy. Zrobiłem sporo zdjęć i wideo, uwieczniając tą pogodę, która ta radykalnie się zmieniła w ciągu kilku godzin!

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Na szczęście wiatr stopniowo słabł, ale tego dnia też nie byliśmy w stanie wybrać się nawet na krótką przejażdżkę, tak więc chodziliśmy po wyspie, czytaliśmy książki i magazyny i po prostu wypoczywaliśmy, rozkoszując się krajobrazem.

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Póżnym popołudniem zabraliśmy ze sobą kompas, mapę i butelkę czerwonego wina i poszliśmy na wzgórze wyspy; rozłożywszy mapę i kompas, z łatwością zidentyfikowaliśmy większość otaczających nas wysp. Obserwowaliśmy piękny zachód słońca, jak też mały sierp księżyca, który wreszcie pojawił się na niebie.

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Catherine starała się zadzwonić z telefonu komórkowego do domu; czasem miała połączenie, czasem nie i musiała nieraz sporo nachodzić się po wyspie, aby znaleźć właściwą lokacje na połączenie. Często słuchałem radio—programy lokalne, ale głównie stacje zagraniczne na falach krótich—wiadomości dotyczyły głównie prezydenta Baracka Obamy, problemów z amerykańskim długiem, możliwość obniżenia zdolności kretydowych USA i związanych z tym zagadnień; stawało się to coraz bardziej nudne i zwykle ograniczałem się do słuchania światowych wiadomości i prognozy pogody.

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Czwartek, 04 sierpień 2011 r. okazał się całkiem przyjemnym dniem i po południu wreszcie wybraliśmy się na przejażdżkę kanu. Wiosłowaliśmy wokół naszej wyspy (West Fox Island), dookoła wysp Kits Islands, Centre Island i Sly Fox Island.

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Na wyspie Martins Island znaleźliśmy bardzo fajne miejsce biwakowe i niezmiernie ciekawe formacje skalne. Z daleka widzieliśmy małe wyspy Brother Islands. Nigdzie nie zauważyliśmy ani namiotu, ani kajaka, ani ogniska—najprawdopodobniej tej nocy byliśmy jedynymi biwakującymi na wyspach Fox Islands!

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Zdecydowaliśmy się skorzystać z dobrej pogody i jutro rano dopłynąć do wyspy Philip Edward Island i tam rozbić nasz ostani biwak, blisko Chikanishing. Gdy zapadły ciemności, długo siedzieliśmy przy ogromnym ognisku, rozkoszując się czerwonym winem—była to nasza ostatnia noc na wyspach Fox Islands i w tym dniu byliśmy ich jedynymi mieszkańcami!

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Mieliśmy w planie wstać przez godziną 6 rano 05 sierpnia 2011 roku, ale byliśmy tak senni, że postanowiliśmy nie wstawać i dopiero obudziliśmy sie w południe, spakowaliśmy się i o godzinie 14:00 byliśmy już na wodzie.

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Płynąc na otwartych wodach zatoki Georgian Bay, przez sobą mieliśmy wspaniałe góry La Cloche Mountains, wyglądające niczym pokryte śniegiem Alpy. Nie było wiatru, toteż cały czas płynęliśmy na otwartych wodach, nie musząc kryć się w różnych zatoczkach i przesmykach. Prawie że nie widzieliśmy żadych biwaków, prawdopodobnie większość wodniaków preferuje miejsca bardziej osłonięte od wiatru.

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Rok temu przepłynęliśmy wokół bardzo charakterystycznej, trójkątnej skały, wystającej z wody; wtedy zrobiłem wiele zdjęć. I tym razem przepłynęliśmy koło niej—podpłynęliśmy bliżej i zrobiliśmy kilka zdjęć. Wyglądała jak ogromny “Hershey Kiss”; Catherine postanowiła go nawet pocałować i ochrzciła go “The Kissing Rock” (“Skała Pocałunków”!).

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Minęliśmy biwak, na którym było wiele kajaków i 5 namiotów i niebawem dopłynęliśmy do South Point, zachodniego krańca wyspy Philip Edward Island. Rozważaliśmy, czy nie przenocować się na tym samym miejscu, na którym spędziliśmy ostatni dzień naszej ubiegłorocznej wyprawy, ale znaleźliśmy inne miejsce, nie wymagające noszenia daleko naszych rzeczy, znajdujące się na południowym brzegu South Point, nad płytkim kanałem pomiędzy skalistą wysepką.

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Szybko rozbiliśmy namiot, przynieśliśmy potrzebne na tą ostatnią noc rzeczy, a resztę zostawiliśmy w kanu, m. in. nasze krzesła, jako że miejsce posiadało naturalne, skalne siedzenia. Potem wskoczyliśmy do kanu, dotarliśmy do Chikanishing, włożyliśmy wszystko do samochodu, przytwierdziliśmy kanu łańcuchem i pojechaliśmy od miasteczka Killarney. Najpierw udaliśmy się do sklepu LCBO, gdzie kupiliśmy kilka puszek zimnego piwa, następnie do sklepu Pittfield’s (osobliwy, jednakże drogi sklepik), kupiliśmy paczkę kiełbasy i wreszcie zamówiliśmy frytki w restauracji Herbert’s i spożyliśmy je, tradycyjnie siedząc na doku sklepu LCBO. Również kupiłem dużą bryłę lodu, bo nic nie smakuje tak, jak zimne piwo, szczególnie ostatniej nocy! Po dojechaniu do Chikanishing akurat zachodziło słońce, toteż wiosłując do naszego biwaku, mogliśmy delektować się zachodem słońca—chociaż były chmury, to jednak udało mi się zrobić wiele interesujących zdjęć.

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Catherine przyniosła dużo drzewa na opał—mieliśmy wspaniałe ognisko, kiełbaski z rożna i doskonałe zimne piwo. Gdy się ściemniło, dookoła pojawiły się światła licznych latarni morskich, boi i wież komunikacyjnych.

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Ustawiłem mój aparat na trójnógu i zacząłem robkić zdjęcia gwiazd; spodziewałem się uchwycić spadające meteory (Perseidy), ale nie było ich w tym roku zbyt wiele.

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Jednakże inne, o wiele ciekawsze oczekiwało mnie zjawisko, a mianowicie Zorza Polarna; oczywiście, nie była ona tak widoczna, jak na północy, ale co jakiś czas pojawiało się zielonkawe światło na niebie, skacząc z jednej części nieba na drugą. Zrobiłem wiele zdjęć—miałem problemy z dobraniem właściwej ostrości—ale mam nadzieję, że chociaż kilka wyjdzie. Niewiarygodne, jak szybko upływa czas, bo praktycznie spać poszedłem dopiero o godzinie 5 rano!

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

W sobotę, 6 sierpnia, spaliśmy do godziny 11 rano, ale słyszeliśmy głosy kajakarzy i kanuistów, przepływających koło naszego miejsca—płytki kanał, jaki mieścił się pomiędzy naszym biwakiem i długą, skalistą wysepką, był za płytki dla motorówek, a tym samym stanowił idealną drogę dla kajaków i kanu.

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Spakowawszy się—co było łatwiejsze, niż poprzednio, jako że już część rzeczy zostawiliśmy w samochodzie—zaczęliśmy wiosłować w kierunku parkingu. Nota bene, porzedniego dnia też zostawiłem w samochodzie moją wędkę i przybory wędkarskie—okazało się, że wody zatoki Georgian Bay, bardzo przejżyste i płytkie koło Fox Islands, nie były specjalnie dobre do wędkowania, właśnie z powodu braku wodorostów. W ubiegłym roku podczas całej wyprawy dookola PEI udało mi się złapać tylko jednego małego szczupaka, i to w Collins Inlet.

Philip Edward Island and the Foxes, Ontario, July 31-August 06, 2011

Po 30 minutach dotarliśmy do Chikanishing. Było tam kilku kajakaży i kanuistów, którzy właśnie zakończyli swoją podróż; niektórzy pochodzili z prowincji Quebec i trochę z nimi rozmawialiśmy. Po załadowaniu kanu na samochód, pojechaliśmy do biura parku Killarney, gdzie otrzymaliśmy zwrot pieniędzy za niewykorzystany parking, a następnie pojechaliśmy do miasteczka Killarney, gdzie (znowu!) kupiliśmy wyśmienite frytki u Herberta, jak też funt doskonałej jak szynka wędzonej ryby—i zaczęliśmy jechać do domu! Tradycyjnie zatrzymaliśmy się w restauracji The Hungry Bear (“Głodny Niedźwiedź”) na drodze nr. 69, gdzie zjedliśmy lekki posiłek, a ja wypiłem aż 2 kawy. W Grundy Lake Outfitters jeszcze zatankowałem samochód ($1.36 za litr)—tak, to właśnie tam w ubiegłym roku kupiliśmy kanu, nawet rozmawialiśmy z właścicielem, który nam go sprzedał—i po 4 godzinach (300 km.) zdrowi i cali dojechaliśmy do Toronto!

Ogólnie wycieczka się udała, jedynie silne wiatry uniemożliwiły nam codziennego pływania na kanu—w ogóle ten rok był ogólnie suchy, ale za to wietrzny, szczególnie na większych akwenach wodnych, gdzie bardzo lubimy podróżować.


Więcej zdjęć: http://www.flickr.com/photos/jack_1962/sets/72157627665183933

Blog in English/po angielsku: http://ontario-nature.blogspot.com/2011/08/philip-edward-island-and-foxes.html